برای اینکه مثلا،وقتی دلتنگ می شوی،از آن دلتنگی های غریبی که می آیند و یقه ات را می گیرند و ول کن نیستند و بعد بغض می شوند بیخ گلویت ،لجباز،و از جاشان تکان نمی خورند،برش داری و نگاه اش  کنی و توی دل ات پسر بچه ی بازیگوشی که چشم هاش برق می زنند،یکدفعه شروع کند به خندیدن،خنده ی پسر بچه ی باهوشی که عاشق دخترک کله شق لجبازی شده که گاهی بدجور مهربان می شود...

بعد خیال کنی که دخترک رو به روت نشسته است و با چشم هاش که کم درشت نیستند و همان قدر،دوستشان داری،زل زده است به تو،دل نگران از ناراحتی ات و خوشحال از بودن ات و منتظر نگاهت که دست هاش را بخواهی،برای نوازشی که آرامش همه ی دنیا را دارد... که بدود تا چشم هات و غرق بشود توی نورهای رقصانشان...

چشم هات را می بندی و دست های مهربان اش را حس می کنی و جریان گرم محبت اش را که از سر انگشتانش جاری می شود روی پوستت و آرام،نرم،در آغوش ات می گیرد... دخترک را حس می کنی که پخش می شود روی پوستت... با اولین تماس سرانگشتان اش همه ی دلتنگی ات دود می شود و محو... فقط تو می مانی و او ... و لبخند... لبخند تو... یا او... خوب که نگاه کنی یک نفر بیشتر نیستید... و فقط همین می ماند ... برای وقت دلتنگی ات ... که نگاه اش کنی... و ......

*بهترین بهترین من...